Vorige week maandag was een trieste dag. Ik kwam 's ochtends bij de kippenren en daar zat de hen stilletjes onder een struik. Ik wist gelijk dat er iets niet goed was, want ze lopen altijd te drentelen als ik kom, in afwachting van een handje strooivoer. Ook nadat ik wat voer strooide stond ze niet op en zat zelfs een beetje te knikkebollen. Vijf minuten later kwam ik terug, ze lag inmiddels op de rug, had nog een paar stuiptrekkingen en daarna gingen de oogjes dicht. Ik was stomverbaasd. Ze was de dag ervoor nog kerngezond, had nog een ei gelegd en aan de buitenkant waren er ook geen wonden of andere rare dingen. Waar schuilt het nieuwe begin in dit verhaal? Dat zit als volgt.
Ik had me voorgenomen de kip zelf een nest te laten uitbroeden. In de hoop dat ze binnenkort broeds zou worden was ik net begonnen met wat eieren opsparen. Ik had er inmiddels zes klaar liggen. Kort voordat ze overleed had een vriend van me aangeboden dat ik eieren kon inleggen in een broedmachine. Ik belde hem maandag gelijk en was precies op tijd, want ze gingen diezelfde avond nog inleggen. Vandaag kreeg ik de resultaten van de schouwing door: alle zes bevrucht!
Heel tegenstrijdig dus, ontzettend triest om de hen zo te zien sterven (en om de haan zo van slag te zien) en tegelijk ontzettend leuk dat er weer zes kuikens komen. Ik heb wel besloten dat de haan nu alsnog de pan in gaat, ik denk namelijk niet dat het goed gaat als ik daar straks de kuikens bij in zet en ten tweede kraait hij alles bij elkaar sinds de hen dood is (en hij was al vrij luidruchtig). Over een week of twee zullen er wel weer foto's volgen van de kuikentjes.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten