Een moestuinfilosofie

In de moestuin begint steeds duidelijker naar voren te komen dat ik het op mijn manier wil doen. Dat wil niet zeggen dat ik dit zelf bedacht heb, maar alles bij elkaar wordt het wel mijn moestuinfilosofie. De aanleiding voor dit stukje is onderstaande foto.

Ik had natuurlijk al de bedden aangelegd en de permanente paden bedekt met houtsnippers, er komen nog een paar bedden bij en dan zet ik om alles nog een stukje laag gaas tegen de konijnen en hazen (die zitten hier in overvloed). Het aanleggen van deze bedden is natuurlijk wel meer werk dan gewoon alles omspitten en de paden in het zand te stampen. Het voordeel is dat ik altijd met normale schoenen en kleren de tuin in kan, zonder dat deze gelijk vies worden. Verder is de bedoeling dat ik na deze eerste keer nooit weer (of op zijn minst zelden :)) de boel hoef om te spitten. Wat een fantastisch vooruitzicht! :) Hoe werkt dat dan?

Spitten heeft twee functies, het houdt de grond luchtig en is een gelegenheid om voeding (mest) terug in de grond te stoppen. Het heeft echter ook nadelen. Het is veel werk, het verstoort het bodemleven en de geopende grond is gevoelig voor uitdroging en erosie. Door de permanente paden kan ik alles bereiken zonder op de grond te lopen wordt deze dus ook niet samengedrukt, maar daarmee is slechts één van de twee functies van spitten overbodig.

Als je niet meer spit, hoe krijg je dan voeding in de bodem? Daarmee komen we op het tweede punt in de foto dat eigenlijk veel zegt over de moestuinfilosofie: Het dode gras dat ik er op gelegd heb.
Dit heeft meerdere functies. Het beschermt de bodem tegen uitdroging en erosie. Met verloop van tijd verrot/vercomposteerd het en dient daarmee als voeding. Het is een voeding voor wormen en ander bodemleven, die ook weer bijdragen aan een luchtige en rijke grond. En tot slot verminderd het de hoeveelheid onkruid die opkomt. Dit hoeft niet persé gras te zijn, bladeren, stro of alles wat maar makkelijk verteerd en toch goed bedekt kan. Met gras is het wel zaak dat het eerst een poosje (ik neem ongeveer een week) heeft gelegen, anders krijg je graspollen in je moestuin. Het bedekken van de grond doe ik het hele jaar door.

Dit systeem heb ik uiteraard niet zelf bedacht, het is iets dat uit de hoek van Permacultuur komt. Daarover zal ik nog wel een keer een inspiratiestukje schrijven, want daar hoor het zeker tussen. Voor nu geeft dit denk ik wel een redelijke inkijk in hoe ik met mijn moestuin omga.