Recept

In deze post een beschrijving van wat ik vandaag at. Ik ging tegen het principe van seizoensgebonden groente in en kocht onder andere een courgette, paprika en basilicum. Daarmee maakte ik een variatie op de klassieker "Pasta Carbonara". Ondanks dat het niet helemaal in het seizoen hoort, maakte ik alles zelf (inclusief de pasta) en gebruikte wel mijn eigen eieren en spek, daardoor (en door dat het ontzettend lekker was) gaf het me toch een goed gevoel.

Voor de pasta gebruik ik meel van durum tarwe, gekocht bij de ekoplaza. Zelf pasta maken is super simpel, voor 2 personen neem je 100 gram meel en 1 ei. Hier kneed je een deeg van (eventueel wat zout en olijfolie erbij) en dan heb je het moeilijkste al gehad.

Terwijl het deeg een kwartiertje lag te rusten, sneed ik een rode ui, een prei, een paprika en een courgette fijn. Verder sneed ik spek in kleine reepjes en raspte wat parmezaanse kaas. Daarna rolde ik het deeg zo dun mogelijk uit met een deegroller. Een pasta machine schijnt hier erg handig voor te zijn, maar die heb ik (nog) niet. Het deeg sneed ik daarna in dunne reepjes van ongeveer 0,5 cm, houdt er rekening mee dat ze met het koken nog bijna verdubbelen in volume.

Toen was ik klaar voor het echte werk. De ui, prei en courgette gingen als eerst in de wok, samen met 2 teentjes geperste knoflook (als je spekblokjes zou willen gebruiken, zou ik die ook nu toevoegen). Na een paar minuten bakken gingen de paprika en de spekreepjes er bij. Op dat moment ook de pasta in een pan kokend water gedaan, die is met 3 a 4 minuten al gaar. Ondertussen een klein bekertje room bij in de wok gedaan, samen met een handjevol parmezaan, een handjevol gesnipperde basilicum en wat zwarte peper. Toen de pasta klaar was, deze afgegoten en even aan de kant gezet. De wok ging op dat moment ook van het vuur en één ei door de saus geroerd (als je het vuur aanlaat, krijg je roerei, niet de bedoeling). Goed roeren zorgt ervoor dat het een mooie egale, stevige saus wordt. Daarna de pasta er door geroerd en opdienen. Gegarneerd met een beetje basilicum en parmezaan en dat was het dan. En mijn god wat was het lekker, ik zou het bord er nog bij opeten!

 Gelukkig heb ik nog een portie over voor morgen ;) Als je zoiets ooit geproefd hebt, wil je echt niet meer terug naar Carbonara uit een pakje, dat zijn echt twee compleet verschillende werelden.